Ik heb in mijn hele loopbaan als juf geen slechte oudergesprekken gehad. Natuurlijk heb ik wel eens ouders gehad die met een uitspraak kwamen die ik niet verwacht had. Of ouders die op hun praatstoel zaten, zodat ik moeite moest doen om ze de deur ‘uit te werken’. Maar echt vervelende oudergesprekken? Nee, ik kan me er niet eentje herinneren. Ik hanteer twee simpele principes, waardoor elk gesprek slaagt.

Oudergesprekken - 2 principes waardoor je nooit meer een slecht gesprek hebt - Lespakket

De deur staat altijd open.

Dat klinkt idioot. Maar het is waar: ouders kunnen echt altijd bij mij aankloppen als er iets is. Ik maak direct tijd voor ze (bijvoorbeeld ’s ochtends aan de deur, als dat kan), of maak direct een afspraak op een moment dat ons allebei past. Voer ik dan elke week oudergesprekken? Nee hoor. Het idee hierachter is namelijk het volgende:

  1. Als ouders het idee hebben dat ze ALTIJD bij je terecht kunnen, geeft dat al een soort rust. De juf neemt mij als ouder serieus.
  2. Als je die eerste ergernis of zorg direct wegneemt, voorkom je dat het groter wordt.
  3. Als je direct zelf met de ouders in gesprek gaat, voorkom je dat het gespreksonderwerp een eigen leven gaat leiden op het schoolplein.

Ik heb echt niet het idee dat ouders teveel van mijn tijd nemen. Ik heb ook nog nooit ouders gehad die me bij wijze van spreken elke maand wilden spreken. Als dat wel zo zou zijn, zou ik me zeker (hardop!) afvragen waarom de ouders me zo vaak willen spreken. Wat zit er achter? Dit brengt me naar het tweede principe.

Ouders zeuren nooit.

Zo, ik heb het gezegd. Ok, natuurlijk heb ik ook wel eens een wenkbrauw opgetrokken (ná het gesprek natuurlijk) over wat ouders zeiden. Ik ben het niet altijd eens met de weg die ouders kiezen. Maar weet je: het is HUN kind. Ik mag daar tijd mee door brengen, ik mag het iets bij brengen. Als zij zich zorgen maken over hun kind, is het niet meer dan normaal dat ze om uitleg kunnen vragen. Wij professionals zijn geschoold in het voeren van gesprekken, ouders lang niet altijd! Als je niet kunt plaatsen wat ouders zeggen, bedenk je dan altijd wat er achter de opmerking zit. Is het ongerustheid? Is het onzekerheid? Wat zeggen ouders NIET, maar is wel van belang om te weten?

Ik moet eerlijk zeggen dat ik maar weinig denk aan alle regels die ik geleerd heb over het voeren van een gesprek. Ik bedenk van te voren waar ik naar toe wil in het gesprek. Als het gesprek vanuit de ouders komt, probeer ik te bedenken wat ze zouden kunnen zeggen, en wat mijn reactie dan zou zijn. Vraag ook gerust waar het gesprek over zal gaan, als ouders een afspraak met je maken!

Het doet me altijd spreekwoordelijke pijn als ik berichten op social media lees van ouders, die vertellen hoe de juf of meester de plank mis geslagen heeft. Door bovenstaande twee principes (die echt niet veel van je vragen!) te hanteren, kun je zoveel ergernis wegnemen. Dan kun je open communiceren met ouders, wat noodzakelijk is om het kind goed te begeleiden!

Ik gooi nog één hot item in de groep: hoogbegaafdheid. Ik ben persoonlijk nog nooit een ouder of leerkracht tegen gekomen die hiermee zat. Maar op social media lees je toch regelmatig verhalen van ouders die het signaal ‘hoogbegaafdheid’ afgeven aan de leerkracht, maar zich niet serieus genomen voelen. Als je dit principe hanteert, dan zeurt de ouder niet, en moet je je dus afvragen waarom ze dit signaal afgeven. Wat zien zij in hun kind dat hun doet vermoeden dat hij hoogbegaafd is? Daarover kun je in gesprek. Als je ouders hierover niet serieus neemt, loop je direct achter.

Nou moeten jullie niet allemaal uit de school klappen over alle gekke, bijzondere ouders die je tegen gekomen bent. (stel dat ze dit lezen!!) Maar heb jij wel eens een vreselijk oudergesprek gehad? Hoe heb je dat opgelost?

Tip: lees ook Over juf tot moeder, over je veilig voelen op school.